Het einde van Siegfried

Hé wat jammer dat ik hier nu niet een mooi verhaal kan schrijven hoe het hele slachtritueel en de maaltijd is afgelopen. Dit kwam voornamelijk omdat ik weer is tot heel laat moest werken. Ik heb besloten om er toch maar een stukje van mijn beleving over te schrijven.

Het was vrijdag avond 21:13 toen ik achter mijn computer mijn eigen blog aan het lezen was. Plotseling viel mijn oog op een reactie van mijn lieftallige zus "Hoe is het afgelopen met de eend?" Mijn hart stokte in mijn keel toen ik besefte dat het vandaag "slachtdag" was geweest. Ik stormde naar beneden naar de kooi van Siegfried om alleen maar een leeg terras (althans leeg als in "studentenzooi en verder niks") aan te treffen met een enorme vlek water met hier een daar witte stukjes op de grond, waarvan ik alleen maar kon raden dat het veren waren. In gruwel gleed mijn blik verder over waar ooit de leefwereld van onze geliefde huiseend Siegfried was geweest, ik slikte mijn tranen weg...

Wat ik later van Chris hoorde was dat het een snelle wat troepige (is dat een woord?) dood was van maar 5 seconden snijden en dat Michiel eigenlijk niet wou...
Verder vond hij de hele maaltijd ook niet erg lekker.

Nou die kan je in je zak steken Siegfried!

In onze magen rust Siegfried...
Zijn laatste woorden waren: kwak, kwak, gorgel, gorgel...

Amen